Δημοσιονομική πειθαρχία; Ναι. Συντονισμός; Ναι. Aνάπτυξη;

Οι αποφάσεις της τελευταίας συνόδου κορυφής των ευρωπαίων ηγετών είναι για 17η φορά ιστορικές. Όπως ιστορικές αποφάσεις θα λάβει και η 18η σύνοδος κορυφής που θα ακολουθήσει. Φαίνεται ότι τελικά οι προτεραιότητες των γερμανών είναι τελείως διαφορετικές από αυτές των χωρών του νότου.
Ας δούμε τις λεπτομέρειες. Η Γερμανία έχει εξασφαλισμένη την ανάπτυξη τα επόμενα χρόνια. Όπως εξασφαλισμένη είναι και η νομισματική πειθαρχία. Υπάρχει ένας προβληματισμός για το τραπεζικό σύστημα αλλά όχι σπουδαία πράγματα. Η συνέχιση της συνθήκης του Μααστριχτ μπορεί να εγγυηθεί την μακροημέρευση του γερμανικού αναπτυξιακού προτύπου είτε στην ΟΝΕ των 17 είτε στην ΟΝΕ των 7. Αρα δεν αντιμετωπίζει κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα ούτε και βιάζεται. Ακόμα και στην περίπτωση μεγάλης κρίσης χρέους η ΕΚΤ ή το Ευρωπαικό Ταμείο Σταθερότητας θα αναλάβει να προφυλάξει την γερμανική οικονομία. Πολιτικά αυτή η προσέγγιση είναι απόλυτα αποδεκτή από την γερμανική κοινή γνώμη η οποία πιστεύει ότι έχει ζημιωθεί από αυτή την κρίση με την υποστήριξη της Ελλάδος.
Το πρόβλημα υπάρχει στο Νότο. Εκεί τα πράγματα είναι διαφορετικά. Για ανάπτυξη ούτε κουβέντα. Απ ότι φαίνεται η ύφεση στην Ελλάδα ήρθε για να μείνει. Οι αγορές συνεχίζουν να είναι δύσπιστες και οι μεταρρυθμίσεις αλλά και η δημοσιονομική περιστολή δεν φαίνεται να αποδίδουν καρπούς. Το μήνυμα της συνόδου κορυφής είναι απλό ‘ πρώτα δημοσιονομικό συμμάζεμα και μετά χείρα βοηθείας’ .
Επιπλέον σύμφωνα με τις αναθεωρημένες συνθήκες όποιος δεν μπορεί να ικανοποιεί τα κριτήρια θα απομονώνεται. Αρα υπάρχουν δύο κίνητρα για την άμεση δημοσιονομική ισορροπία. Πρώτα η ησυχία των αγορών και δεύτερον η συμμετοχή στην ΟΝΕ.
Οποιος δεν μπορεί φεύγει. Και όχι μόνο φεύγει αλλά μένει και μόνος του να αντιμετωπίσει τους οίκους αξιολόγησης. Και επιπλέον μόνος του θα αναζητήσει δανειακούς πόρους για την κάλυψη των εσωτερικών και εξωτερικών ελλειμμάτων. Ακόμα και η συμφωνημένη αναδιάρθωση χρέους της Ελλάδος το γνωστό PSI+ θα γίνει με όρους ΔΝΤ και όχι τρόικας.
Ο ευρωπαϊκός χάρτης άλλαξε για πάντα. Οσο πιο γρήγορα το αντιληφθούμε τόσο καλλύτερο για μας

Τα Οικονομικά της Χαρμολύπης

Τελικά δεν ξέρω αν πρέπει να πανηγυρίζουμε ή να θρηνούμε κάθε φορά που αποφασίζεται κάτι για την ελληνική οικονομία και το εξωτερικό χρέος. Αρχής γεννωμένης από το περίφημο πιστόλι, ένα χρόνο πριν, με το οποίο υποτίθεται θα αντιμετωπίζαμε τους κερδοσκόπους. Στην συνέχεια φέραμε τις σφαίρες κ.λ.π., κ.λπ. αλλά τελικά τα spreads κινούνται στις 900+ μ.β.     

Η τελευταία Σύνοδος αποφάσισε την μείωση του επιτοκίου κατά 100 μ.β. και την χρονική επιμήκυνση των δανείων. Αναμφισβήτητα αποφάσεις προς την θετική κατεύθυνση. Πρέπει όμως να γνωρίζουμε αν επιλύουν το πρόβλημα αυτές οι αποφάσεις ή μετά από κάποιους μήνες θα περιμένουμε κάποια άλλη απόφαση να μας σώσει. Ή να κάνω διαφορετικά την ερώτηση. Την επόμενη πενταετία (2011-2015) η ελληνική οικονομία θα χρειαστεί να αποπληρώσει σε τοκοχρεωλύσια το ποσό των 235 δις ευρώ. Επίσης οι συνολικές δημοσιονομικές δαπάνες (για μισθούς και συντάξεις, υγεία, παιδεία κ.λ.π.) θα ανέλθουν σε 270 δις περίπου. Επιπλέον τα φορολογικά έσοδα στην καλύτερη περίπτωση θα φθάσουν τα 290 δις. Αρα χρειάζεται να δαπανήσουμε 505 δις (=235+270) και θα εισπράξουμε 290 Τουτέστιν υπάρχει μια διαφορά 215 δις (=505-290). Τώρα, με τις αποφάσεις της Συνόδου εξοικονομούμε 6,5 δις ευρώ από την μείωση του επιτοκίου και 80 δις μετατίθενται για την μετά 2016 περίοδο. Συνεπώς υπάρχει η ανάγκη για επιπλέον 128,5δις=(215-80-6,5). Σ αυτό το κεντρικό ερώτημα της απλής αριθμητικής πρέπει να απαντήσουμε πριν χαρούμε.